GEBEDEN VAN DE NACHT

De lucht is het vruchtwater
dat broeit als de natte vacht
van een wolfshond op jacht, 
lichtgaten voortjagend
door het voedzame donker.

Deze nacht verlamt onze rede.

De aarde is de baarmoeder, 
drijft golven van overgave 
door wat kruipt of niet kan slapen,
langs open zwarte ramen
die verbergen, prijsgeven, berusten.

Deze nacht breekt onze huiden open.

De maan is de vroedvrouw, 
het medeplichtige oog
dat de wolken lijkt te doden
en dorstige lakens drinken laat
van de ziekte van het bloed.

Deze nacht deelt nieuwe lichamen uit.